فروردین عاشقی به پایان آمد و گویادگر ماهی قرمز را نیازی نیستوگر روزی سر سفره ی دلتنگیانیسِ لحظه های بی مروّت بودولی حالا حضورش را لزومی نیستاگر با سرد و گرم یار هماهنگ بوداگر در تُنگ تَنگِ عشق می رقصید ولی حالا  وجودش را خیالی نیستوگر نقش نگارش را به روی آب دمادم بوسه بر لب بودولی حالا یادش را ، به ...

جیرجیرک هاکوک سازشان را عوض کرده اند شمعدانی های لب حوضبا هر نسیم می رقصندحوض دل ماهی مهتابی استماه زیبا تر از هر شبروی آب چشمک میزندو امشبسیصد و شصت و پنجمین بار استکه در زُلال حوضگردِ روی ماهم می

این کشور و آن کشور و سی روز مهم نیستهرجا که تو رؤیت بشوی عید همان جاست یاسر قنبرلو

لحظه لحظه های نبودنتقطره قطره زهر شدچکید...آرام ... آرام ...در تُنگ تنهایی منو مسموم به اُمید دیدارتبا چه آرامشی ،جان خواهم داد ... "ماهی"

دل من باز هوایت کردهدستم زِ ضریحت دور وتن خسته طلبِ گوشه نگاهت کردهآه آقا...چه شود این بدِ بنده را جوابش بدهیاین که در گرداب گناه باز صدایت کردهکفتر چاهی قلبم به سرایت بپذیرهر چه بی تو، مرض استمیلِ

روز و شب در گذر ونرسید از اونکه احساس قشنگشبه دلم معنی عشقه، خبریمیدونم دلش برام نیستاونیکه بی صدا فریاد میزنهبرو راحتم بذارمنو باید دیگه از یاد، ببریتا که دور میشه ازمدل من باز بهونه میگیرهکه باید، ه

تنها می مانم...محصور در این تُنگ شیشه ای احساستو چشم به راهت جرعه جرعه انتظارت را مینوشمسنگ نیامدن را بر شیشهی عمرم مَزنبرگرد... "ماهی"

آی دل انگیزکه از مشکی خوشبوی همان گیس کمندتمشکی شب،گل شب بو ، خجل استآی دلبندکه از ناز نگاهتگل لاله سر به زیرین داردهر چه دارد گل و سبزه از بهارستو بهار همه را از تو به یکجا دارد... ماهی

خدای من...،وصله خواستم دل پاره پاره ام،گره زدی دلم رابه چین و اخم اَبروان یاردوستش دارم...هر زمان میگرفت غم دلم را،می شگفت به ذهنم این سوالخدای من...،تا به کی غُصه و فراق؟سپردی نگاریدوا کند غُصه ها را

آن دو چشمان سیاهتپیچش اخم کمانتآن غروری که زند داد از آن برق نگاهتقهو ه ی تیره و تلخ استکه منبا حلاوت میکشم سربه آن بوسه ای از حبه ی شیرین لبانت

در جَدل بود دلی با عقلیکه چرا سنگ به پایم هستی؟اینکه وابسته بخواهم خود رابه دو چشمان سیاه عشقم،تو چرا سد به راهم هستی ؟می تپم تا که به هر بانگ صدایش بزنمصنمم، دلبرکم ای همه ی جانِ تنمهان بگو از چه جهت

در نسیم صبحدم یک قدم مانده به نور آفتابمی سرود بلبلکی به رسم دیرینه ی خود و به شکرانه ی دیدار طلوعی دیگرنُت به نُت را به تحسین خدایش می خواند آن یکی بلبل دیگر که میکرد گذرچون نوایش بشنیدبال بیانداخت

شب که می رسدپهن میکند در آسمان تاریک خیالم ستاره های یاد تو را ...و با سو سوی هر ستاره درد میکشد گوشه ای از احساسمشب که می رسدجیرجیرک ها کوک میکنند سازشان رابا صدای خنده های توشب که می رسدشبنم درد ها

یادت که میکنم احساسم خبردار می ایستدمرغ عشقِ دلم پر میکشدو به هوای فکر تو به آسمان خیالت...یادت که میکنمپلک میگیرد دیده از اطرافمتا که آغوش بگیرم حِسّتآه ... آغوشت ... بویت ... ساحل آرامشم ...

گیسوانت را رها کنپنجه در پنجه ی بادتا به رقصش من ببینم پریشان حال خود ماهی

تا علمدار,ِ حسینی سیَهِ لشکریان را حَرجی نیست عمو جان برگرد, تا که داری عَلَم عشق به دستت اَشقیاء را جَنمی نیست عمو جان برگرد, قامت عمه خمیده شده از حُزن و فِراغت قَمرِ روی تو آن چاره

آخر چه رسد بر سر تنهای دل منبا این همه افکار و همه یادِ رُخ تو ... ماهی مرورگر شما از پخش کننده پشتیبانی نمیکن

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشددر دام مانده باشد صیاد رفته باشد

مبهوت, جای خالی و این حال خزان زده امآه که در بازی روزگارچو آن برگ بوران زده امبیگانه خواند مرا آن غزال بی وفاآنکه در خیال او لب به دندان زده امجز فدایی اش شدن مرا تقصیر چیست؟جامه ی این پرسش بی جواب ر

رُخ نمودی دل بماند در کار تو ای  فدای آن رُخ مهتاب تو   جز وجودت &#